Yoya op avontuur: de North Sea Cycle Route

Al sinds mijn eerste fietsvakantie had ik bedacht dat ik ooit een keer deze route wilde rijden. Het liefst in één keer want het reizen met de fiets, zonder te fietsen vind ik maar een gedoe. In mijn werk is het mogelijk om een deel van de vakantie uren op te sparen voor, bijvoorbeeld, een lange reis, dus niets hield me meer tegen.

De eerste dagen waren erg zwaar. Alhoewel ik natuurlijk veel geluk had met het mooie weer, was het erg warm en ik had harde tegenwind. De eerste dag heb ik 101 km gereden omdat ik dan bij familie kon overnachten maar eigenlijk was dat iets teveel. Veel last gehad van m'n stomp en dus weer rustiger aan moeten doen om te herstellen. Na de eerste week ging het langzaam beter, ik kwam in een goed ritme met fietsen en kamperen en mijn conditie werd ook weer wat beter. Mijn tip voor iedereen die en fietsvakantie overweegt: ga minimaal 2 weken. De eerste week is zwaar, je bent moe en alles doet zeer, je lijf protesteert tegen de zware arbeid. Tijdens de tweede week wordt het weer leuk.

In Duitsland heb ik voor het eerst besloten om de officiële NSCR route te verlaten. Al die dijken, schapen en, niet te vergeten zware klaphekken had ik nu wel gezien, De kustplaatsjes waren vaak erg toeristisch en druk en daar houd ik eigenlijk niet zo van. Het binnenland was afwisselender en rustiger.
Mijn voortassen hadden het intussen begeven dus ik moest in Bremerhaven op zoek naar een fietswinkel om nieuwe te kopen. Ik hoefde niet al te ver om te rijden en heb ter plekke alles overgepakt; ook weer opgelost.

Het volgende stuk weer veel schapendijk gefietst en weer veel tegenwind helaas. Wel veel leuke ontmoetingen met mede-fietsers, mede-kampeerders en andere loslopende medemensen. Dat is toch wel het allerleukste aan reizen op deze manier: dat je zoveel leuke mensen spreekt.

image

In Denemarken had ik even een rustpunt. Ik kon logeren bij een vriendin en haar gezin. Wat een heerlijkheid om zo gastvrij onthaald te worden. We hebben nog een dagje samen paardgereden en de nodige boodschapjes in de stad gedaan.

Tijdens de overtocht naar Zweden eindeloos gepraat met een "nieuwe bekende"; een Britse solofietser die van Gibraltar naar de Noordkaap aan het fietsen is. Wat heb je toch veel gemeen als je zo reist! We zijn elkaar nog een paar keer tegengekomen in Zweden. Het is dan als een weerzien met een oude vriend, en je kunt even de ervaringen van de dag uitwisselen. In Zweden begon de route wat minder plat te worden. Het klimmen viel me zwaar en daardoor zag ik erg op tegen Noorwegen want daar moet er écht geklommen worden.
Ik had besloten dat als ik het klimmen niet meer zag zitten ik van mezelf de trein, de bus of een pont mocht nemen om de moeilijke stukken over te slaan.

Tijdens deze tocht had ik een beetje een haat-liefde verhouding met Noorwegen. Aan de ene kant was alles heel duur en niet persé van goede kwaliteit (zowel de campings als de horeca) én miste ik het toch wel om zo nu en dan na een vermoeiende tocht even lekker een biertje te kunnen drinken, aan de andere kant zijn de mensen over het algemeen bijzonder vriendelijke en behulpzaam en is het landschap wonderschoon.

yoya 2

Ook opvallend trouwens dat er veel goede fietspaden zijn, hoewel ook dat duidelijk nog in ontwikkeling is op sommige plekken. Ik heb meerdere keren gezien dat ik binnen enkele kilometers een keer of 6 een drukke en onoverzichtelijke weg over moest steken omdat het fietspad aan de andere kant verderging (of na 100 meter weer plots ophield). Het fietsen is fantastisch in Noorwegen; het ene mooie uitzicht na het andere en zeer afwisselende wegen. Zo had ik op een dag de achtbaan-route. Het ging alle kanten op, línks, réchts, óp en néér. Heel ...erg ... steil ... om-... hoog en dan weer heel hard naar beneeeeeden!

Er zitten in de NSCR ook wat stukken onverharde weg. Één keer heb ik zo'n stuk "gedaan". Ik zeg gedaan want van veel fietsen was er geen sprake, het meeste moest ik lopen. Het pad was grind/ modder/ houtsnippers met zeer steile hellingen die ik zowel naar boven als naar beneden niet kon fietsen met al m'n bagage. Geen succes dus wat mij betreft en alle volgende keren heb ik het verharde alternatief genomen.Overigens zaten er in de hele route veel grindwegen en het verbaasd mij telkens weer hoe goed mijn fiets hiertegen kan. Het fietsie is aardig mishandeld maar ik heb nog nooit een probleem gehad onderweg.

Ook in Noorwegen heb ik geweldige mensen ontmoet. Er was een Duits echtpaar die dezelfde route als ik aan het fietsen was. 4 dagen kwamen we elkaar elke avond weer tegen op de camping. Dit was tijdens het zwaarste stuk van de hele route en het was een grote steun om met deze mensen de dag te kunnen bespreken en ondanks het feit dat ik ze pas net ontmoet had voelde het heel vertrouwd.

Toen ik uiteindelijk in Bergen aankwam was ik zelf eigenlijk verrast over het feit dat ik dus toch het hele stuk Noorwegen gefietst had! Ik ben best wel een beetje trots op mezelf dat ik dit allemaal gedaan heb.

In Bergen een paar heerlijke dagen doorgebracht aan boord van het zeiljacht van een oom en tante van me. Zij hebben me geweldig onthaald en me op m'n verjaardag erg verwend. We hebben overwogen om zeilend naar Shetland te gaan maar uiteindelijk bleken de weersomstandigheden toch niet zo gunstig voor zo'n tocht.
Ik ben dus toch maar met het vliegtuig naar Shetland gegaan. Uiteindelijk viel het vliegen-met-fiets me niet tegen. De fiets hoefde niet ingepakt, alleen alles plat hoeven maken (inclusief de banden).
Na een paar dagen op zowel Shetland als Orkney overgestoken naar het Schotse vasteland. Het landschap is ook hier prachtig, mijn foto's zijn een beetje saai omdat in elke bocht er wéér een wonderschoon uitzicht is. Inmiddels was ik de harde wind wel aardig zat aan het worden. Elke keer maar hopen dat je tent het houdt en alles, echt álles waait om of weg, tot aan je cracker met kaas aan toe.

Midden in de hooglanden zijn er weinig overnachtingsmogelijkheden. Wild kamperen is toegestaan in Schotland maar in de praktijk is het nog niet zo makkelijk om een vlak stukje te vinden dat geschikt is voor een tent én dat niet omheind of anderzins duidelijk particulier eigendom is.
Gelukkig had ik goede informatie bij me met ervaringen van andere fietsers en zo vond ik "the Crask Inn" alwaar ik in de tuin mocht kamperen. Als je ervoor kiest om daar ook te eten, wat ik deed, zit je met alle andere gasten aan één grote tafel. Dit bleek bijzonder gezellig. Met Nederlanders, Duitsers, Amerikanen en Engelsen had ik een geweldige avond. De mensen hadden niet alleen verschillende nationaliteiten maar waren ook op verschillende manieren aan het reizen en dat zorgde voor een zeer gevarieerd gesprek, dat nog tot in de late uurtjes door ging. Met een borreltje erbij natuurlijk, we waren ten slotte in Schotland!

yoya 4

In Engeland was het verkeer opvallend onvriendelijk. Alle mensen die ik erover sprak waren het helemaal met me eens maar toch waren bijna alle bestuurders van gemotoriseerde voertuigen erg gevaarlijk bezig. Best jammer want verder is het prachtig. Ook in Engeland hele stukken onverharde weg, soms zelfs door het weiland met de koeien, maar wel goed te doen vond ik. Er waren ook veel oude spoorlijnen die nu dienst doen als fiets en wandelroute. Meestal geen asfalt maar wel enigzins verhard en dus goed te doen met een zwaar beladen fiets.

Hoe verder is naar het zuiden ging hoe makkelijker het fietsen werd. Ik was inmiddels al ruim 2 maanden onderweg en was aardig afgevallen (wat ik best kon gebruiken) en mijn conditie was natuurlijk ook steeds beter geworden. Het landschap wordt naar het zuiden toe ook steeds fiets-vriendelijker, steeds minder klimwerk. Het werd wel steeds moeilijker om campings te vinden. Om de een of andere duistere reden laten veel campings in Engeland geen tenten toe en ondanks internet kon ik toch vaak geen camping vinden of was het niet duidelijk of er nu wel of niet plaats was voor een tentje. Dit was een van de redenen dat ik steeds meer zin kreeg om naar huis te gaan. Uiteindelijk heb ik de pont van Hull naar Rotterdam genomen. Het was erg raar om opeens weer thuis te zijn maar ook heerlijk om, na 13 weken, even niet meer te hoeven kamperen. Het was een fantastische reis en ik heb genoeg indrukken en herinneringen om nog jaren van te kunnen genieten.

Over Yoya Braams
In 2007 heb ik mijn eerste fietsreis gemaakt. Het reizen op eigen (spier)kracht wilde ik eens uitproberen en lopen is met mijn handicap geen optie dus het werd de fiets. Sindsdien ben ik verkocht. Met mijn trouwe stalen ros heb ik meerdere tochten door Nederland en Frankrijk gemaakt. Fietsen is vrijheid, alles wat ik nodig past op de fiets en als ik 's ochtends mijn fiets opgetuigd heb ligt de wereld voor me open.

 

 


Meer mijn Santos en Ik rijders

Boudewijn

Boudewijn

Hier een foto van het afgelopen weekend. Rondje Singapore. Op de foto ook de fiets die we 12 jaar geleden in Tibet gebruikt hebben. Van de 10 man die toen in Tibet waren zijn er op onze trip naar Peru weer 8 man bij.

Lees verder

Marcus

Marcus

Mijn woon-werk/vakantiefiets heeft na 23 jaar trouwe dienst plaats gemaakt voor een Santos. Waarom Santos? Heel simpel, mijn wensen bleken te afwijkend voor een confectiefiets. 

Lees verder

Peter van Mol

Peter van Mol

Ondertussen gaat het snel met de Santos. Ik heb het randonneurs fietsen ontdekt en heb nu 3 brevetten van 400km en twee van 300km gereden. Buiten een 300km heb ik alle andere brevetten met de santos gereden. Ik zit nu bijna aan 4000km en die fiets is WAANZINNIG!!!!!

Lees verder

Danny

Danny

Mijn Travelmaster 2.9 blijft mij dag na dag weer positief verbazen.

Lees verder


Contact
Schillingweg 41
2153 PL Nieuw-Vennep
+31 (0) 252 426 123
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.santosbikes.com
 
           


Vind een dealer
Vind een dealer bij jou in de
buurt en test je favoriete fiets.
 
Stel je fiets samen
Stel je fiets samen en bouw
'm op zoals jij dat wilt.
Eenvoudig.


Aanmelden Nieuwsbrief
Als eerste op de hoogte van Santos nieuws.

Bedankt voor je aanmelding!