Race to the Rock - Adelaide-Uluru

Wat is de Race to the Rock?

Bikepacking is in de mode, en de races schieten tegenwoordig als paddestoelen uit de grond. De ene uitdaging al langer dan de andere. “Race to the Rock” verscheen ongeveer een jaar geleden online en ik was diréct verkocht, dit wordt mijn 2016 uitdaging.

De voorbije jaren al veel van deze uitdagingen gereden, Marokko, Griekenland, Sardinië, Tour Divide, Highland Trail, Transcontinental Race, Arizona Trail Race, … maar Australië, neen daar was ik nog nooit geweest. De route, 2.300 offroad self-supported Australian outback kilometers van Adelaide in het zuiden naar Ayers Rock / Uluru, de magische rots in het midden van Australië, als landmark kan deze wel tellen. De route bestaat uit 2 delen. De Mawson trail, deze brengt ons door de Barossa wijnvallei naar Flinders Ranges en bestaat uit singletracks en gravel roads, met geregeld wat klimwerk. Na Flinders Ranges kom je in de echte outback, het 2de deel, lange vlakke stukken, waarbij de potentiële bevoorradingspunten steeds verder uit elkaar liggen. Waar je in het eerste deel nog makkelijk iedere 100 kms aan eten en drinken geraakt, lopen hier de afstanden makkelijk op tot 200 kms en zelfs tot +300 kms. Goed plannen is de boodschap, voldoende drank kunnen meenemen onderweg het advies.

Gunther in de preview van de documentaire over Race to the Rock. 

 14474039 174287479688174 4917361941850095616 n (Custom)

 

De fiets

Geen twijfel mogelijk, mijn Rohloff. De voorbije jaren fantastische ervaring gehad met de Santos 4.29 maar nu is het tijd om over te stappen naar iets nieuws, uiteraard terug Santos. Ik laat mijn Rohloff naar disc en riemaandrijving ombouwen en enige tijd later ontvang ik een parel van een fiets uit Nederland, de nieuwste Santos Cross Lite, het midden tussen een MTB & gravelracer, met de mogelijkheid voor dikke banden en uiteraard Rohloff. Mijn ganse voorbereiding dit jaar is voornamelijk singlespeed geweest, alle 56 belforten in België en Noord-Frankrijk bezocht met de singlespeed, alsook de 1.000 kms race Vézelay-Barcelona singlespeed afgelegd. Enkele weken voor de Rock overschakelen naar de Santos Cross Lite met Rohloff. Het is terug even wennen om met versnellingen te rijden, maar de fiets voelt direct goed aan. Ik was al gewoon om met dropbar te rijden, na wat sleutelen vind ik al snel de goede positie. De SRAM doubletap shifters en Gebla box schakelen in het begin wat stroef maar naarmate de kilometers toenemen schakelt dit alsmaar vlotter, hoewel ik van mening ben dat een draaishifter nog steeds soepeler is. Als voorbereiding nog 2 lange ritten, even met de Cross Lite van Luxemburg naar de Galibier en Grenoble, 2 weken later de volledige Parijs-Roubaix als laatste voorbereiding. De belangrijkste aanpassingen aan de fiets tov de standaard setup zijn de ENVE MTN vork, een SON-naaf in het voorwiel, tri-bars om de polsen te kunnen laten rusten op lange rechte stukken. Zowel verlichting, als opladen van GPS, GSM en externe noodbatterij, alles verloopt via de SON-naaf en Sinewave USB converter. Een framebag en 2 Alpkit drybags maken de setup volledig af. Saddle bags zijn hot tegenwoordig, ik rijd hier ook normaal mee, maar kies bewust terug voor mijn Tour Divide rekje. 3 drinkbussen kan ik op het stuur kwijt, maar voor de 200-300 kms afstanden tussen bevoorradingspunten zal dit onvoldoende zijn. Ik wil kunnen opkrikken naar 6-7 liter. 3 oprolbare waterzakken, die ik in mijn drybag op het rekje kwijt kan zijn voor mij de beste oplossing. Nemen geen plaats in wanneer niet nodig en kan ik makkelijk vervoeren. De fiets is klaar, de mens is klaar, ook de mind ziet de uitdaging volledig zitten, off to Australia, van Brussel via Dubai naar Adelaide.

28614459386 8010f27154 b (Custom)

  VD 0027 (Custom)

 

Deel 1 : de Mawson Trail

De Mawson trail is een 900 kms lang fiets/MTB parcours van Adelaide tot in de Flinders Ranges, en eindigt in Blinman. De hoogtemeters zitten vooral in deze eerste helft van de Race. Het is een aaneenschakeling van singletrack, piste, wat asfalt, … van het ene dorp naar het andere. Zaterdag 3 september, 6u ‘s morgens, een 20 tal deelnemers verzamelen op Victoria Square in Adelaide. De sfeer is ontspannen. Voornamelijk Australiërs aan de start, enkele Nieuw-Zeelanders en 1 verloren gereden Belg. Enkelen heb ik gesproken eergisterenavond in de pub. Jesse, de initiatiefnemer trekt de boel op gang. Al snel verlaten we de stad en rijden we door de parken, slingerende paadjes, op en neer. Iedereen babbelt wat met elkaar, de sfeer is ontspannen tot aan de eerste klim. Jesse gaat er als een raket vandoor, Justin probeert aan te klampen, ikzelf moet de 2 heren laten gaan en zoek mijn eigen tempo.

De zon krijgen we niet echt te zien, regen daarentegen wel, alsook gure wind. Zo had ik mij Australië niet echt voorgesteld. Rond de middag bereik ik eindelijk een tankstation, een halve liter koffie brengt mijn lichaamstemperatuur terug in orde. We krijgen ook enkele modderstroken voorgeschoteld, de klei kleeft in je banden, zeer moeilijk om hier verder te fietsen.

 

Mijn Rohloff/Gates belt combinatie zorgt ervoor dat ik op volle kracht kan doorploeteren, Justin en Jesse hebben meer problemen en zijn voorzichtiger met hun derailleur.

 

‘s Avonds koelt het sterk af, ik heb de kou duidelijk onderschat. ‘s Nachts, na 275 kms bereik ik het verlaten Burra, een publiek gehandicaptentoilet geeft me bescherming tegen kou en regen. Na enkele uurtjes slapen kruip ik terug in mijn natte kleren en vertrek. Het is nog donker. Jesse, Justin en ook Sarah zitten voor me. Net voor zonsondergang kom ik bij Sarah en bijna de ganse dag blijven we in elkaars buurt. De omgeving is nog steeds zeer groen en glooiend, overal kangoeroes. Dit is ook een gebied waar vrij veel vee rond loopt en geregeld moeten we gates door. Er zijn er beduidend minder dan in de Arizona Trail Race maar ook hier heeft ieder hekken zijn eigen manier van openen en sluiten. Een vrij hoog hekken is afgesloten met een slot, de fiets er over heffen is de enige oplossing. Door een fietsongeval enkele jaren geleden is een aanhechting van mijn rechter biceps afgescheurd en heb ik minder kracht. Het lukt me moeilijk om de fiets er over te krijgen en moet door pijn het achterwiel laten vallen. Mijn pedaal haakt vast in de ijzerdraad en trekt de veer van mijn pedaal kapot. Miljaar. Dit is tegenslag. Ik kruip over het hekken, maak alles los en probeer in te klikken. De veren in een Time Atac pedaal zijn met elkaar verbonden, ik kan dus niet meer vastklikken.

Gelukkig heb ik mijn huiswerk goed gemaakt, er is slechts 1 fietsenwinkel op de route, in Melrose, en die ligt 120 kms verder. Er rest mij dus slechts 1 optie, naar Melrose fietsen. In de donkere bossen laat ik Sarah achter me, het is koud maar de tuinhandschoenen die ik deze middag in een supermarkt gekocht heb geven toch wat warmte bij een ongeluk, er is een feestje aan de gang in de fietswinkel, ik kan dus ‘s avonds laat nog nieuwe pedalen kopen, krijg er nog 2 pinten bovenop en wat straffe verhalen, en leg mij een uurtje later naast de shop onder een afdakje. ‘s Nachts lig ik te bibberen in mijn slaapzak, zo koud had ik mij Australië niet voorgesteld. Nog voor dag en dauw zit ik al terug op de fiets en de eerste flauwe zonnestralen geven mij evenveel warmte als een microgolf.

De volgende 2 dagen rijd ik alleen. Jesse, Justin en Sarah zitten voor mij maar op een haalbare afstand. Jesse bijhalen zal moeilijk worden. Het parcours blijft verrassend mooi, vooral de doorsteek van Flinders Ranges. Het is koud ‘s morgens, de mist hangt tussen de bossen en de velden, de rijm staat op de planten. In de verte zie je kangoeroes, hier en daar lopen emu’s. De doorsteek van Flinders is een aaneenschakeling van singletracks en creek crossings. Het is momenteel lente in Australië en dat merk je aan de planten en de bloemen. De laatste 2 dagen geen druppel regen meer, de temperatuur begint gelukkig te stijgen. In Blinman sla ik nog een grote hamburger binnen, de andere toeristen en locals aan de toog begrijpen het niet helemaal.

 

Een Belg die hier van Adelaide naar Ayers Rock komt rijden … hoe zot kan die zijn?

 

De afdaling is supersnel, zalig. Hier een daar een creek crossing, snelheid minderen is de boodschap, je weet nooit hoe diep die doorgangen zijn. Uiteindelijk bereik ik na 940 kms Parachilna. Snel 2 cola’s in het lokale cafe drinken. Staat plots de cameracrew voor mijn neus voor een kort interview. Anthony en Michael volgen de race en proberen dagelijks een kort verslag op Internet te plaatsen. Tot mijn grote verbazing krijg ik te horen dat Jesse met een polsblessure is uitgevallen en dat Justin hier in dit cafe ligt te slapen, als van deze morgen … Sarah, die zit anderhalf uur voor. Drinkbussen vullen en op naar Leigh Creek. Daar zeker proberen te raken voor sluitingstijd en dan nog doorrijden naar Marree, dat is mijn plan. Dat zou terug 305 kms op de teller moeten brengen vandaag, 1.122 in totaal, net niet in de helft van de race, en in 2de positie.

 

Deel 2 : de Oodnadatta Track - Dag 5

Dag 5, de zandbak, zoals we Australië vaak zien. De eindeloze outback vlaktes, grindwegen, geen bewoning, … Dorpen zijn er hier zelfs niet meer, Blinman in de Flinders was het laatste, we zullen het moeten stellen met enkele pubs en restaurants. Vaak meer dan 200 kms van elkaar gelegen, soms meer 300 kms. Daartussen … niets. Geen boom, geen huis, niets. Beperkte openingsuren en eetmogelijkheden. Dit wordt de uitdaging om overal op tijd te geraken, of te wachten tot het etablissement open gaat.

Marree - William Creek

‘s Nachts kom ik aan in Marree. Enkele uren ervoor had ik nog mijn fiets volgeladen met drank en eten om tot in William Creek te komen. De laatste 120 kms vanaf Leigh Creek gingen vlot, vlakke route. Rond middernacht val ik bijna in slaap op de fiets maar blijf pushen tot ik Marree bereik. Vannacht bivy in de open keuken van een camping. Enkele uren later sta ik op en nog voor zonsopgang ga ik de Oodnadatta Track op. Nog meer dan 1000 kms naar de finish ...

 

De zonsopgang is schitterend. De gele, oranje gloed over de “woestijn” is fantastisch.

 

Al snel warmt het op. Het eerste deel was afwisselend, hier beginnen de loodrechte stukken door de woestijn. Sommigen vinden dit eentonig, maar ik hou hier wel van. De eenzaamheid, het gevoel dat je op de maan zit. Als er één 4x4 per uur passeert dan is het veel. De temperatuur begint te verhogen, veel eten, veel drinken is de boodschap. Naast mijn gebruikelijke drinkbussen die voldoende waren in het vorige stuk, heb ik deze nu nog aangevuld met een eerste waterzak van 2 L. Verder op de track kan ik nog een 2de of als t echt nodig is zelfs een 3de waterzak vullen.

Mijn keuze om met framebag en rekje te rijden is bewust. Ik kan makkelijk die extra liters, en kilo’s, kwijt op de fiets. De befaamde corrugations of wasborden maken de route lastig. Ze zijn een aanslag op je achillespezen, je enkels en ook je achterwerk. Het is constant zoeken om vlot te rijden, dokker dokker dokker. Van links naar rechts, De route is makkelijk 8 meter breed maar op sommige stukken is er nergens een vlakke strook. Dit had ik verwacht, ook in de Tour Divide zitten er dergelijke stroken. Even de knop omdraaien en doorduwen, zoveel mogelijk in de beugels.

Pas in de namiddag zie ik plots de CyclingTips 4x4 naast me opdagen. De race wordt gevolgd door een cameraploeg, en die zetten iedere dag een kort verslag op Internet. Uiteraard zijn ze nu ook weer aan het filmen en het is wel leuk om eens iemand te hebben om tegen te praten. Een eind verder staan ze stil om wat beelden te schieten, de drone komt naar me toe. Achteraf de beelden gezien vanuit de lucht, fantastisch. Tien minuutjes babbelen en terug verder fietsen, zij rijden door naar William Creek. Er resten me nog minstens 2 uren. 20 kilometers voor William Creek nog even een creek door, de afkoeling aan de voeten is heerlijk, en net voor zonsondergang bereik ik William Creek. Een café, een vliegveld, een brandweerwagen, een pompstation en 20 cabins … dit is de agglomeratie William Creek. Oodnadatta, 200 kms verder is nog kleiner. Sarah is ongeveer een half uur eerder vertrokken, de filmcrew is er ook niet meer.

De track van William Creek naar Oodnadatta is volledig afgesloten voor gemotoriseerd verkeer en ze moeten 500 kms omrijden. Ik voel me moe, die wasborden hebben mij voor de eerste keer in al die dagen goed door elkaar geschud. Het is 210 kms naar Oodnadatta. Ik bestel een soda en denk na … De beslissing komt snel. Eens goed eten, een cabin huren, een douche nemen na 6 dagen, om 3 uur vannacht opstaan en naar Oodnadatta rijden. A man with a plan. De barman van het William Creek café laat ook nog enkele sandwiches maken voor morgen, er is tenslotte niets tot aan de Pink Roadhouse in Oodnadatta.

William Creek … William Creek

3u … GSM wekker loopt af. Ik voel me leeg, ik zet mij op het toilet en 5 minuten later voel ik mij nog meer leeg. Dit voelt niet goed aan. Plan aanpassen, geen paniek. De race is nog +1000 kms. Terug mijn bed in, slapen tot 7u30, dubbel ontbijt, 1 à 2 uur rust en dan vertrekken, rijden tot aan de Pink Roadhouse, vermoedelijk pas ‘s nachts aankomen, slapen op t terras en wanneer de winkel/restaurant open gaat, eten en drinken inslaan en doorrijden, naar het volgende café, meer dan 300 kms verder … Dat is mijn aangepast plan. Als ik naar het einde van de voormiddag vertrek vindt de barman dit niet zo’n goed plan, hij adviseert me om eens met de piloot naast de deur te gaan praten.

“Heel veel water, de creeks staan heel hoog net voor Oodnadatta en we verwachten onweer in de late namiddag.” Dat is in een notendop de feedback van de piloot. Veel opties zijn er niet en ik vertrek. Vandaag nog iets warmer dan gisteren maar de extra uren slaap en ontbijt hebben mij deugd gedaan. De wasborden zijn nog steeds een even grote uitdaging om snelheid op te maken maar de “moraal is elite”. In de late namiddag zie ik de verte de eerste onweersbuien opdagen, naarmate de zon ondergaat zie al eens een blikseminslag. De zonsondergang zet zich voort, de ondergrond wordt vochtiger, duidelijk dat hier reeds neerslag gevallen heeft. Zelf houd ik het nog altijd droog, maar de bliksemschichten in de verte zijn enerzijds een belevenis om te zien, anderzijds boezemen ze me schrik in, dat is de richting waar ik naartoe moet. Ik neem nog enkele foto’s van de zonsondergang en net op het moment dat het donker is slaat het noodlot toe.

Mijn banden lopen in slechts enkele seconden tijd vol met modder, ze krijgen het formaat van 5 inch fatbike banden. Alles loopt vast. Modder overal. De aandrijving zit onder de modder. Ik sta direct te voet, tot aan de enkels in de modder. Dit is de nachtmerrie waar iedereen schrik voor had. Hier is het geen kwestie van slechte of goede bandenkeuze, hier geraak je niet door. Ik moet direct aan het advies denken van de piloot. Hij had gelijk … Ik bekijk mijn fiets en begin de modder met mijn handen weg te nemen. Duw de fiets 2 meter verder en herhaal het ritueel. Dit is onbegonnen werk. Ik kijk rond me heen. Het maanlicht schittert in de plassen naast de track. Ik doe een poging om naast de track verder te geraken. Het stuur vastnemen als een koe bij de horens en de fiets vooruit slepen. Dit vraagt veel energie. Stop. Nadenken. GPS bekijken. Ik zit voorbij de helft, 120 kms van de 210...

29071498293 d119262c6d b (Custom)

28798541873 983f290eaa b (1) (Custom)

De fiets slepen tot in Oodnadatta is geen optie. Misschien heb ik even pech, zit ik in een slecht stuk, een stuk vol modder? Ik beslis mijn fiets achter te laten en maximaal een half uur te wandelen. Betert het in dit stuk dan keer ik terug om mijn fiets en moet ik er door geraken. Maar zal het dan opnieuw niet slechter worden? Ik laat mijn fiets achter en begin te stappen. Stappen? Het is eerder schaatsen op modder. Mijn Gaerne schoenen zijn onherkenbaar, de modder kleeft overal. Ik heb waarschijnlijk 20 minuten gewandeld, veel was ik niet opgeschoten … de moed zakt mij echt in de schoenen. Ik kom zot van de muggen, rond mijn hoofd, mijn benen zijn kapot gebeten van die strontbeesten. Ik ploeter terug naar mijn fiets. Wanhoop. Je staat daar in de middle of nowhere … in een straal van 200-300 kms is er niets, is er niemand … en zal er de eerste week ook niemand passeren.

Hier slapen is geen optie, morgenochtend is dit niet opgedroogd. Uit pure ellende begin ik te roepen, de tranen zitten niet ver weg … Maanden getraind, de conditie is super, maar dit is pure shit, dit is ellende. Die muggen zorgen er voor dat ik nog meer gefrustreerd raak. En uiteindelijk beslis ik om terug naar William Creek te rijden. Ik zie geen optie om hier door te geraken, misschien is het 5 kms zo, misschien is het nog 50 kms zo. Het advies van die piloot mag je niet zomaar uit de wind slaan, uiteindelijk kennen zij het gebied zo veel beter.

 

Mijn fiets met zijn neus terug naar het zuiden plaatsen doet pijn, echt pijn. Op dit moment weet ik dat ik de vooropgestelde route niet zal rijden, dat ik eigenlijk uit de race stap, dat ik mijn 2de positie opgeef.

 

Dit is een ontgoocheling. Ik sleep mijn fiets terug naar een fietsbaar deel van de piste. Het duurt lang vooraleer ik terug in de pedalen geraak. Niet veel later zie ik een bordje, “WC 120”, dus nog 120 kilometers om terug te keren naar William Creek. Ik maak me geen zorgen over eten en drinken en probeer mij mentaal op te laden. Er spookt van alles door mijn hoofd. De kilometers gaan voorbij. Overal rond mij bliksem in de verte, maar nog steeds houd ik het droog. Het koelt wel zeer snel af. De uren gaan voorbij en met nog 60 kilometers te gaan steekt er een zware windstorm op. De GPS geeft nog 7kms per uur aan … nog 9 uren??? Als dit zo traag blijft gaan dan mis ik nog t ontbijt in William Creek…

29478277334 9bbdd4e4a3 k (Custom)

De storm wordt heviger en in korte tijd word ik 2 maal van de fiets geblazen en belandt op de piste, de 2de maal kom ik hard op mijn stuur terecht. Pfff … Uiteindelijk gaat de storm wat liggen en om 4u ‘s morgen sta ik terug waar ik gisteren vertrokken ben, 240 kms gereden, geen centimeter opgeschoven. Op het plein voor de pub staan openbare toiletten. Ik zet mijn fiets in het toilet van de gehandicapten (ik vraag mij nog steeds af hoeveel rolstoelpatiënten hier komen …), trek mijn downjacket aan en kruip met mijn modderige kleren in mijn slaapzak … ik probeer te slapen maar denk aan een alternatief. Naar Australië komen en zomaar opgeven kan ik niet. De natuur wint, vandaag toch...

William Creek … een 3de ontmoeting met de barman in the middle of the outback

 

De wekker gaat om 7u30. Moe en versleten pak ik alles in en strompel naar het café. De barman is tegelijk verbaasd en niet verbaasd om mij terug te zien. Een dubbel ontbijt aub, en nog 3 extra sandwiches … die zal ik nodig hebben.

 

Tijdens mijn slaap nagedacht. De piste van William Creek naar Coober Pedy en dan verder naar Oodnadatta is open voor 4x4’s … Dezelfde route als de filmcrew, die ga ik volgen ! Het zal mij minstens 600 kms extra opleveren maar ik ben vastberaden. De vermoeidheid slaat toe na 7 dagen maar de conditie is nog steeds goed, en de wil is ook nog steeds.

29283178680 d89cfe5024 b (Custom)

Terwijl ik 4 eieren met spek verorber prepareer ik alvast een mail voor het reisbureau om mijn vliegtickets aan te passen. Geen verbinding maar die verstuur ik dan wel als ik in Coober ben. Nog wat snoep kopen, drinkbussen en waterzakken vullen en ik vertrek. Het eerste deel van de track is boeiend, licht op en neer, geregeld een bocht dat een breekpunt vormt in de lange rechte stukken, zelfs een sporadische creek-crossing. Laat in de namiddag hoor ik gesis aan het achterwiel en niet veel later een harde knal. Het kleine scheurtje in de band ter hoogte van de velgrand eerder in de week heeft zich vergroot en de binnenband is er door gekropen, de velg geraakt en ontploft. Ik vloek maar panikeer niet. Ik heb nog een 2de biba bij, alsook een lap om scheurtjes af te dichten.

Ik maak de Gebla box los, haal de Rohloff uit het kader en begin aan de opknapwerken. Het kost me wat moeite om alles goed op zijn plaats te krijgen, de scheur is minstens 6 centimeter lang en net naast de velg. Uiteindelijk blijft alles op zijn plaats en kan ik de druk in de band verhogen. De avond valt en opnieuw is de zonsondergang adembenemend. In enkele minuten tijd zie je een schakering van kleuren. Maar opnieuw slaat het noodlot toe, voor de 2de avond op rij. De bescherming in de band is vermoedelijk verschoven, opnieuw komt de binnenband er uit en met een luide knal betekent dit ook het definitieve einde… Geen binnenbanden meer, scheuren kan je niet herstellen met pleisters.

Ik kijk op mijn GPS, nog 45 kms naar Coober. Als iemand 42 kms kan lopen, dan kan ik er ook 45 wandelen is mijn reactie. Ik zie nu wel mijn ganse plan in duigen vallen, maar ik zal Uluru bereiken, dat staat vast. Ik begin aan mijn wandeltocht en zie 4.8, 5.2, 4.9 … op mijn GPS verschijnen … dat zal dus een wandeling van minstens 9 uur worden, dus ergens tot morgenvroeg. Er treed een soort gelatenheid op. Ik kan er vrede mee nemen dat dit voorvalt, het is tenslotte een avontuur, dit kan gebeuren, je staat er zelf voor. Het zijn dit type van uitdagingen waar ik tenslotte voor kies.

Na 1u30 wandelen zie ik plots een 4x4 voor me opduiken, staat stil, zit vast in de modder. Ik ga links om de modderpoel te passeren, en klop es op de 4x4. De knipperlichten schieten aan, het raampje gaat naar beneden …

 

...ik kijk naar binnen, en gelijktijdig hebben we de reactie “You!?”...

 

… de barman van William Creek…. Voor de 3de dag op rij. We zouden elkaar van stalking kunnen verdenken. Hij zit al meer dan 7 uren vast en wacht tot iemand hem komt opzoeken, er is hier geen telefoonverbinding.

Na wat babbelen beslis ik om te slapen in de 4x4, mogelijks komt er hulp opdagen en heb ik een lift naar Coober. De 4x4 zit vol muggen, allebei slaan we er ontelbaar veel naar de eeuwige jachtvelden. Ieder uur legt de barman de motor een tiental minuten aan om zich op te warmen. Ik lig cosy in mijn slaapzak in de achterbak, hij zit in zijn slippers, short en shirt vooraan … meer had ie niet bij.

Ik slaap redelijk vrij goed, de vorige nacht was kort geweest en rond 6u vermindert de duisternis. Nog steeds is er niemand langsgekomen. We zijn geen centimeter opgeschoven. Ik beslis om mijn boel samen te rapen en mijn wandeling verder te zetten. Nog minder dan 40 kms te gaan, het is fris maar ik hou mijn downjacket aan, de zon begint me op te warmen.

Outback - Coober Pedy - Marla

Na ongeveer 2 uur stappen hoor ik wat lawaai achter me, ik draai me, yep, een andere 4x4. Gistermiddag had ik een trailer zien vastzitten in het slijk, het is de eigenaar, hij is ze gaan oppikken. Hij had ze een week geleden moeten achterlaten, de track lag er toen zeer modderig bij. Ook de barman zit in de wagen. We gooien mijn Santos op de trailer en ik neem plaats achteraan … op weg naar Cooper. Op enkele kilometers van Cooper heb ik terug internetverbinding. Mijn GSM slaat als het ware tilt. SMS’en, mails, Facebookberichten … Heel wat mensen volgen het gebeuren op internet, we hebben allemaal een SPOT bij die iedere 5-minuten onze positie via een satelliet doorstuurt. Mijn bewegingen van de voorbije 2 dagen werden nauwlettend gevolgd, met wat paniek tot gevolg. Wanneer volgers inzoomen op Google Maps weten ze zelfs in welk café je zit, in welk publiek toilet je ligt te slapen, ...

29613101311 10bc6c3f40 b (Custom)

In Coober nemen we afscheid van elkaar, ik loop naar het tankstation om koffie en wat eten, en merk bij het betalen … shit, mijn shirt met geld en kredietkaart ligt nog in die jeep die vast zit … Even vloeken, geen paniek, bellen naar Card Stop om kredietkaart te laten blokkeren … en een 2de kaart uit mijn framebag halen … ervaring noemen ze dat, ooit al es een gelijkaardige situatie verzeild geraakt. De zoektocht naar een nieuwe band loopt niet van een leien dakje, integendeel. De hardware store verkoopt geen banden. De dame van de kledingszaak aan de overkant enkel binnenbanden. Van 29” heeft ze nog nooit gehoord. Geef mij dan maar een 27.5 thornproof binnenband van 1.5 kilo.

De ducktape van de hardware store blijkt moeilijk kleven op de buitenband. Het ventiel van de binnenband blijkt te dik te zijn voor het ventielgat. De hardware store heeft geen boormachine om het ventielgat uit te boren. Dan maar op zoek naar een andere binnenband bij de dame van de kledingszaak aan de overkant van de straat. Blijkt zij wel een boormachine te hebben. Dan maar de velg uitgeboord, buitenband er op, binnenband erin, buitenband op de velg, oppompen … een mooi resultaat, maar dit heeft mij opnieuw heel wat moeite gekost, maar … ik kan de weg verderzetten. Ik beslis alvast om niet terug de outback in te rijden maar de Stuart Highway te nemen.

Het lijkt mij compleet zot om met een knip en plak oplossing terug de outback in te gaan. De wandeling van 45 kilometer zou wel eens 100 kms kunnen worden. Als de band het op de Stuart Highway begeeft, dan zal ik met liften ook wel op mijn bestemming geraken. Eten en drank inslaan en 490 kms naar Erldunda, de splitsing richting Uluru. Roadkill … de weg ligt bezaaid met dode stinkende kangoeroes. Niet gedood door wilde dieren maar door monster trucks. Geregeld passeert zo’n beest : een truck met 3-4 opleggers. Als ze je inhalen a 100 kms/uur dan hang je 30 seconden later nog in de slipstream, komen ze uit de andere richting … hold your dropbar !

Istanbul binnenrijden tijdens de Transcontinental Race leek op zelfmoord, dit komt ook aardig in de buurt. De kilometers gaan vlot omhoog, ‘s avonds kom ik aan het eerste tankstation van de dag, rap nog een burger en verder naar Marla. Anderhalf uur later stop ik in het midden van de Stuart Highway, even mijn tanden poetsen. Van al die snoep en koeken plakt mijn mond dicht, en het is al minstens 3 dagen geleden dat ik mijn tanden nog gepoetst heb. 1u00, na 234 kms en al de banden-ellende lijkt het mij hier een goede plek om naast t tankstation te slapen. Snel es op Google Maps kijken, tot aan de finish in Yulara, is nog exact 501 kms. Perfect haalbaar op 2 dagen, maar ook in 1 stuk, waarom niet proberen?

29621635501 92061e0eb9 b (Custom)

Tijdens de nacht moet ik een 3-tal keer opstaan om te plassen, om 5u30 sta ik dan maar definitief op, slaapgerief terug op de fiets, tot aan het tankstation om koffie en eten, snel wat verfrissen in de toiletten en dan … merk ik dat ‘k bloed plas. Niet gewoon donkere urine, maar vrij helder met een straal bloed. Bummer. Ik neem nog een selfie voor de spiegel, 9 dagen outback racing doet wel iets met een mens zijn lichaam. Neem mijn koffie en ga buiten zitten op de parking, op de grond, rug tegen de muur, zicht op oneindig, snel even “bloed in urine” Google’en … nierstenen, dehydratatie, uitputting, komt vaak voor bij mountainbikers, … Pijn doet het niet.

Het is nu de 3de tegenslag op evenveel dagen, ik weet niet wat er aan de hand is, of het nog erger zal worden of niet, of er complicaties zullen bij komen of niet … de dichtste dokter is waarschijnlijk in Alice Springs, 450 kms verder. Ik besluit dat mijn Race to the Rock hier eindigt. Ik heb er geen probleem mee om zadelpijn te hebben, pijnlijke achillespezen van de wasborden, gewicht te verliezen onderweg, of in slaap vallen tijdens het fietsen … deze zaken horen bij lange afstand fietsen, maar bloed plassen hoort niet in dat lijstje voor mij, er is een grens en waarschijnlijk geeft mijn lichaam dit nu aan.

Duim omhoog en al liftend geraak ik uiteindelijk ook in Yulara, het resort bij Uluru. Ik breng nog 2 dagen door met Jesse, Sarah en de filmcrew Anthony & Michael, 4 fantastische mensen die ik heb mogen leren kennen. Sarah heeft als enige de vooropgestelde track gereden. Waar het voor mij stopte op de Oodnadatta track, heeft zij een ongelooflijk avontuur beleefd, creek crossings van meer dan een meter diep, ellenlange wasborden en zand op de piste waardoor je ook te voet stond, chapeau voor haar prestatie! Na mij raken dagen later nog een 3-tal deelnemers via een alternatieve weg aan Uluru.

De volgende morgen een laatste stuiptrekking, om 5u opstaan om met Michael, 1 van de cameramannen naar de zonsopgang op Uluru te gaan zien. Mooi spektakel, de bruine berg kleurt oranje wanneer de zon opkomt. Kata Tjuta / Mount Olga, iets verderop, is anders qua rotsformatie maar minstens even indrukwekkend. Al liftend terug naar Erldunda, nog een laatste keer liften naar Alice Springs, fiets inpakken bij de lokale bikeshop, een vlucht naar Melbourne, 2 dagen in de grootstad, genieten van eten en drinken en dan de lange terugvlucht naar België. Australia … I’ll be back!

4702409141035909623 account id=2 (Custom)

 

Nabeschouwing

Was dit wat ik ervan verwacht had? Ja, +100% verzadigingsgevoel. De eenzaamheid, de grote tussenafstanden, de outback, kangoeroes, emu’s, regen en hitte, … alle Aussie-ingrediënten waren aanwezig. Jammer al de tegenslagen? Ja, maar dit zet geen domper op de avontuur-vreugde. Dit was de eerste editie, zelfs de local Australian rijders hadden geen idee wat hen te wachten stond. Je weet als je hier start dat je er alleen voor staat, en dat je je eigen beslissingen moet nemen. Ik denk nog steeds dat ik de juiste beslissing op het juiste moment genomen heb. De fiets? Met uitzondering van het probleem van de band liep alles gesmeerd, opnieuw een fantastische Santos fiets.

 

Toen ik met Robbert in het voorjaar de setup van de fiets besprak was ik kritisch naar die Gates Belt toe. Maar de combinatie van Rohloff en riem zorgen ervoor dat je in de plakkerige stroken naar niets hoeft om te zien, je kan je derailleur niet kromtrekken. Onderhoud zero.

 

Geen enkel probleem probleem gehad met het “electriciteitsnet”. De SON naaf laadt perfect de GPS en GSM op, nooit afhankelijk van stopplaatsen om op te laden.

En ga je nog terug?

Ja, maar niet om hetzelfde te rijden. Het land is zo groot dat er nog genoeg andere uitdagingen zijn, en ik weet zeker dat er een van de volgende jaren, ergens in de herfst er plots terug iets op Facebook verschijnt waarvan ik zeg, yep, dat wordt mijn uitdaging voor volgend jaar!

 



Contact
Schillingweg 41
2153 PL Nieuw-Vennep
+31 (0) 252 426 123
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.santosbikes.com
 
           


Vind een dealer
Vind een dealer bij jou in de
buurt en test je favoriete fiets.
 
Stel je fiets samen
Stel je fiets samen en bouw
'm op zoals jij dat wilt.
Eenvoudig.


Aanmelden Nieuwsbrief
Als eerste op de hoogte van Santos nieuws.